Vanavond doen alle oud des Vaderlandsen afstand van hun posities. Ze gaan zichzelf iets anders noemen. Dat is hun zaak. Hiermee breekt echter ook een nieuwe vrijheid aan. Je mag jezelf noemen wat je wil, zolang je het maar met een knipoog doet! Pastoor ben je altijd voor een concrete gemeenschap. Het is dus onmogelijk om pastoor te zijn voor een heel land. Maar dat is slechts de realiteit. En wie maalt daar nu om in deze dolle dagen voor carnaval? Na hiertoe gevraagd te zijn door ons Vaderlandse volk, zoals vertegenwoordigd op de sociale media, neem ik dus blijmoedig de titel en functie van Pastoor des Vaderlands op me. Wanneer de nood roept, of de gelegenheid zich meldt zal ik niet nalaten om – gebruik makend van deze ere-rol – iets inspirerends of hoopvols met jullie te delen. Ik beloof dat ik mij in tegenstelling tot de allerlaatste, inmiddels uitgedoofde, Kongsi des Vaderlands mezelf niet verlammend serieus zal nemen, maar tegelijkertijd zal ik me met een snik en een grimlach inzetten voor alles wat ons in ons land ter harte gaat.
Pastoor Jan-Jaap van Peperstraten
Leave a Reply